AYA TAPMA

ben önce seni ısıtırdım,

iyice sarardım

sadece gözlerin kalırdı dışarıda

dünyayı tamamen senden mahrum bırakmak olmaz çünkü

ayı görmen yeterdi.

sana sarılırdım, gökyüzüne bakardık

ney üfleyen bir arkadaşım olurdu yanımızda.

tam bir aşıktır kendisi ve neye öyle üfler ki kendimizden geçeriz

uzanıyoruz yere

sırtüstü, ama aynı zamanda da seni sarıyorum

bütün gökyüzü yıldızlarla dolu

bulutsuları görüyoruz rengarenk

mor bulutsu benimki oluyor

yeşil bulutsu seninki.

sonra o ışıklar dans etmeye başlıyor bakıyoruz bir araya gelmiş yeşil-mor bulutsular

arkadan ney sesi uçuruyor ruhlarımızı

sen artık ordasın diye gece ayaz olmaya utanıyor

korkuyor benim hiddetimden ona zarar veririm diye

çünkü iyi biliyor seni nasıl koruduğumu.

kollarımdasın

ilk defa ayı ve yıldızları bu kadar yakından görüyorsun

hayatının en güzel günü-gecesi belki de

ay, yıldız her zamanki gibi benim için; ama onları gören gözüm artık değişmiş

sen yanımdasın

artık sadece aya tapmıyorum.

ay bile kıskanamıyor seni

çünkü biliyor sana da tapmam ayın değerini arttırıyor

artık iki kutsalım var benim

sana sarılarak izliyorum ayı

seni izliyorum

sende görüyorum bütün güzellikleri

ayın yansımasını

berraklığı

saflığı

huzuru

o gece öyle bir uykuya dalıyoruz ki bin yıl bizi kimse uyandıramıyor

orda olduğumuzu sadece ay biliyor artık.