DEĞİŞİM

Yaratıldık.

Sıradan insanlar gibiydik, sıradandık.

Sıradanlığımızı farklılıklara ve güzelliklere çevirecek insanlar tanıdık geçmişte,

Hayatımızın merkezine oturdular, onlarla daha da anlamlı hale geldik.

Kendimizi çok severdik onlardan önce; ama sonra onları daha çok sevmeye başladık

Bundan şikâyet de etmedik, memnunduk. Bize değer veren insan olduğu için değil(çünkü değer verecek çoktu) ona değer vermek bizi daha mutlu ettiği için.

Sonra baktık ki bunlar geçmişte kalmış.

Maziden konuşur olduk. Geçmişin hayaliyle ve özlemiyle yaşamak değildi düşüncelerimiz artık.

Sıyrıldık anılardan.

Onun bize hissettirdiği mutluluktan, huzurdan, tartışmalardan, kavgalardan uzaktık.

Ama farklı bir huzur yakalamıştık

Kendimize yeter olmuş, kalp yalnızlığımızdan memnunduk

Adeta kilit vurduk kalplerimize: ben artık böyle yaşayacağım diye

Buna çalıştık ve başardık

Artık birilerinin ruhumuzu huzura kavuşturmasına ihtiyacımız kalmamıştı

Özgürdük.

Bir süre böyle gitti, güzeldi yaşantımız.

Günümüzün en temel değer kabul edilen fiziksel özellikleri bize aynı anlamı ifade etmiyordu.  Gülümseme, konuşma içeriği, oturmasını bilmesi bile önemliydi bizim için.

Bunlardan hiç vazgeçmedik

Bir gün büyük bir değişim başladı.

Artık "bizler" gitti "ben"ler geldi

Değişimi yine kendi başıma başlatamadım, bir başkası başlattı

Kimseye duygusal anlamda değer vermek istemezken: çok erken konuşuyorsun diye uyardı:

+hayır, ben gayet memnunum halimden, hem zaten beni bu durumdan çıkarıp değiştirebilecek pek insan da yok

- sen bunları söylüyorsun; çünkü hala tanımadın beni

+ tanısam ne değişecek ki. sende de sıradan şeyler bulmayacak mıyım?

-önyargını geçtim, ama sen kendi içine bak. neden titriyor için yüzüme gözlerime bakınca

+kafamı karıştırma, hayır sana da açmak istemiyorum kendimi

-neden?

+böyle mutluyum çünkü

-başka?

+huzurluyum, kendi halimdeyim duygusal anlamda

- ama sanki daha derin bir şey var...

+evet

- ?

+ …

- genel mi, hadi söyle

+âşık olmaktan korkuyorum

- neden, ama herkes âşık olmak ister?

+ ben âşık olunca mutsuz oluyorum

- hani o kişiyi hayatının merkezine koyardın?

+ işte bundan korkuyorum, benim bütün hayatım o oluyor.

- sonra gitmesinden mi korkuyorsun?

+ hayır, belki gidecek, ama hayatımın merkezine konulmayı hak ediyor mu bilmiyorum

- çok fazla âşık oldun sanırım?

+ cık

- ?

+ bir defa oldum.

- ve onu bütün hayatın yaptın

+evet, her şeyim yaptım..hayatımda o kadar mutlu,huzurlu anlarım olmamıştı.ama çok da yordu.

- ve bu durum tekrar başına gelir diye korkuyorsun?

+ evet, hem o hem de yanlış kişi olmasını istemiyorum

- anlıyorum, evet haklısın…

+ sen de haklısın

- ?

+ benim ne zamandır ilk defa senin gözlerine bakarken titredi içim

- fark ettim, ama erken karar verme

+ işte bu karar benim elimde değil. uzun zamandır ilk defa sana bakınca, sesini duyunca, yanına oturunca duydum kalbimin atmasını

- ya ben de o değilsem?

+ zaten kimse o aradığım değil, ama seni bilmiyorum. farklı şeyler hissettim işte. bana değişebileceğimi hissettirdin sen. bu durumu kimse anlamazdı, ama senin anlayabileceğini gördüm.

- peki ya geçmişin?

+ geçmişim benim kutsalım. pişmanlık yok onda. güzel şeylerle dolu. sadece yoran anılar da var.

- ama bugün de aynı durum gelirse başına?

+ bilmiyorum. tek bildiğim ben değişmeye başladım sanki ve beni değiştirecek tek şey aradığımı tamamen bulmam olur. ve seni çok tanımama rağmen bana bunları hissettirebildin.

-teşekkür ederim

+ hayır, teşekkür etme. bunları söylemek rahatlattı beni.

- ilk dediğin şey geldi aklıma

+ ?

- sıradandık, sonra daha da anlam kazandık

+ evet, o kişiler sıfatlarımızdır benim

- haklısın…

+ sanırım sen de çok farklı bir sıfatımsın benim; ama işte bilmiyorum…

- ne zaman bilebilirsin ki

+ zaman gösterecek...

- anlıyorum.

+ işte bunlar, tekrar görüşürüz belki

-umarım

+ aynada gülümsemeyi unutma

- unutmam

-son-